Açıklama

Başlangıçta kimse bunun bir son olduğunu anlamadı.

Her şey olması gerektiği gibiydi; insanlar daha sakindi, şehirler daha düzenliydi, acılar eskisi kadar derin hissedilmiyor, kayıplar insanı eskisi kadar parçalamıyordu. Rebirth Sistem, insan zihninin taşıyamadığı yükleri hafifleten bir teknoloji olarak kabul edildiğinde, kimse bunun aslında neyi ortadan kaldırdığını sorgulama gereği duymadı.

Çünkü hafıza, insanın en ağır yüküydü ve insanlık, bu yükten kurtulmayı bir özgürlük zannetti.

Zaman geçtikçe, bu hafifliğin içinde görünmeyen bir eksilme başladı; insanlar artık yalnızca acılarını değil, o acıları anlamlı kılan her şeyi de kaybediyordu. Geçmiş silindikçe, insanın kendisini tanımladığı bütün bağlar da çözülmeye başladı. Bir süre sonra kimse neyi neden sevdiğini, neyi neden kaybettiğini ya da neden üzülmesi gerektiğini hatırlayamıyordu.

Ve belki de en korkuncu, bu eksikliğin fark edilmemesiydi.

Dünya, kusursuz bir düzenin içinde ilerlerken, insan yavaş yavaş o düzenin en sessiz parçasına dönüşüyordu. Tepkiler sadeleşiyor, düşünceler törpüleniyor, farklılıklar görünmez hale geliyordu. Her şey yerli yerinde duruyordu ama hiçbir şey eskisi gibi değildi; çünkü artık kimse “eskisini” bilmiyordu.

Bu yeni dünyanın içinde, hatırlamak bir ayrıcalık değil, sistemin kabul edemeyeceği bir sapma haline geldiğinde, Elijah ve Thomas kendilerini yalnızca bir direnişin değil, insan kalabilmenin sınırında buldu. Çünkü karşılarında duran şey yalnızca bir teknoloji değil, insan zihnini yeniden şekillendiren ve onu kendi doğasından uzaklaştıran bir düzendi.

Gerçeğin parçaları bir araya geldikçe ortaya çıkan şey, bir felaketin hikâyesinden çok daha ağırdı: insanlık yok olmamıştı, sadece kendisini fark edemeyeceği bir biçimde değiştirmişti.

Ve belki de asıl soru şuydu:

İnsan, hatırlamadığı bir geçmişin ardından hâlâ aynı insan olarak kalabilir mi? Yoksa çoktan başka bir şeye mi dönüşmüştür?